Τι ακριβώς γιορτάζουμε σήμερα, 24 Ιουλίου;

Από μία άλλη σκοπιά...

(Του Νίκου Δ. – Θ. Νικολαΐδη)

Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη, σύμφωνα με την παράδοση των τελευταίων 50+ ετών, στην αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος, το οποίο επανήλθε στην Ελλάδα στις 24 Ιουλίου 1974. Με τον όρο «μεταπολίτευση» δηλώνεται αυτή ακριβώς η μεταβολή, δηλαδή η ειρηνική μετάβαση από μία στρατιωτική δικτατορία που συνολικά διήρκεσε (σε δύο διακριτές φάσεις) 87 ολόκληρους μήνες (21.4.1967 – 23.7.1974), σε μία προσωρινή πολιτική κυβέρνηση υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (1907-1998). Με εξαίρεση τα χρόνια των «μνημονίων», όταν οι εκδηλώσεις είχαν καταργηθεί για ευνόητους λόγους, η επέτειος γιορτάζεται κάθε χρόνο με πολυτελή δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο. Όμως, τι ακριβώς γιορτάζουμε τη συγκεκριμένη ημερομηνία; Και γιατί, στον αντίποδα, δεν τιμούμε (με επίσημη τελετή) την εξέγερση των νέων του Πολυτεχνείου (14-17 Νοεμβρίου1973) ή την ανταρσία του «Βέλους» που είχε προηγηθεί λίγους μήνες πριν, αλλά και τη (διπλή) κατάληψη της Νομικής Σχολής, όλα τους σημαντικά γεγονότα που οδήγησαν στον κλονισμό της «χούντας των συνταγματαρχών»; Αντιθέτως, πανηγυρίζουμε για ένα γεγονός το οποίο συνδέεται άμεσα με μία οδυνηρή εθνική τραγωδία, απόρροια της οποίας υπήρξε η αλλαγή που συντελέστηκε… Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα, από αυτό το πρίσμα.

Μέρτεν και Πόλε: Δύο όψεις στο ίδιο... νόμισμα!

Ο 34χρονος Πόλε ενώ προσάγεται...

Στις 22 Ιουλίου 1976 συλλαμβάνεται στην Αθήνα ο Γερμανός Ρολφ Πόλε (φωτο αριστερά, AP) πολιτικός ακτιβιστής για τον οποίο η κυβέρνηση της ΟΔΓ είχε εκδόσει ένταλμα σύλληψης, θεωρώντας τον τρομοκράτη. Η ευρεία κινητοποίηση της ελληνικής κοινής γνώμης και η υπεράσπιση κορυφαίων Ελλήνων δικηγόρων, απέδωσε (αρχικά) την απόρριξη του αιτήματος της δυτικογερμανικής (τότε) κυβέρνησης. Ωστόσο, κατόπιν πιέσεων και λόγω του ότι η χώρα μας τηρούσε πειθήνια στάση στα κελεύσματα των δυτικών συμμάχων, ο Πόλε τελικά εκδόθηκε και κλείστηκε επί σειρά ετών σε φυλακή ύψιστης ασφάλειας. Χρόνια μετά επέστρεψε στην Ελλάδα, νυμφεύθηκε τη συνήγορό του, εγκαταστάθηκε μόνιμα εδώ και εργάστηκε ως μεταφραστής έως και το θάνατό του που ήρθε το 2004, σε ηλικία μόλις 62 ετών. 

Ο «καταραμένος» Ιούλιος της σύγχρονης Ελλάδας…

Του Νίκου Δ. – Θ. Νικολαΐδη

Ο μήνας Ιούλιος, ένας από τους κατά τεκμήριο θερμότερους του καλοκαιριού, εκτός από τους παρατεταμένους καύσωνες τους οποίους παραδοσιακά περιέχει, έχει ταυτιστεί στο λαϊκό θυμικό με ταραχώδεις περιόδους της σύγχρονης ιστορίας μας. Τα «Ιουλιανά», άλλωστε, είναι η πλέον χαρακτηριστική έκφραση, που παραπέμπει ευθέως σε καταστάσεις ανωμαλίας και εκτροπής. Καθιερώθηκε με αφορμή τα γεγονότα του 1965 («Αποστασία» βουλευτών της «Ενώσεως Κέντρου») και επανήλθε στην επικαιρότητα με εξίσου τραγικό τρόπο το 1974, όταν η στρατιωτική χούντα των Αθηνών ανέτρεψε με κατευθυνόμενο πραξικόπημα της Κυπριακής Εθνοφρουράς το νόμιμα εκλεγμένο Πρόεδρο της μεγαλονήσου Μακάριο Γ’. 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα, με την πρέπουσα σειρά.